Duim omhoog

Ouders in de sport, onlosmakelijk met elkaar verbonden, hand in hand. De hand van de ouder die steeds nadrukkelijk in het spel blijft, vanaf het eerste moment van kennismaking.
Zo is er de duim die omhoog gaat wanneer de prestaties van hun kroost met rasse schreden vooruit gaan. Tennis is alles en een leven zonder tennis is ondenkbaar.
De wijsvinger brengt voor een trainer als iets meer gevaar met zich mee: deze gaat vaak in zijn richting, als er met nadruk op wordt gewezen dat een kind minder snel vooruit gaat dan de ouders vooraf hadden gedacht. De wijsvinger kan dan richting voorhoofd gaan, als teken van onbekwaamheid van de trainer. Hij kan ook een zwaaiende beweging maken, waarbij het de bedoeling is een waarschuwing af te geven dat er resultaat dient te komen om het gebruik van de derde vinger te voorkomen.
Ziet de trainer de middelvinger, dan is het kwaad al geschied. Prestatie en vooruitgang van het kind blijven dan echt uit.In Barcelona weten ze trouwens deze middelvinger te verbergen achter de beroemde witte zakdoek.
Voor de ringvinger is de trainer altijd enigzins op zijn hoede. Word deze namelijk niet omhuld door een ring, dan lijkt de ouder soms van plan in een denkbeeldig huwelijk te stappen met de trainer: alles gaat in overleg en alles moet verantwoord worden, waarbij het kind het gemeenschappelijk goed is.
Tot slot kan ook de pink niet achterblijven: voor sommige spelers is deze er om naar de tennisbaan geloodst te worden. Sommigen zijn bij de pinken en verder ligt de pink het dichtst achter de elleboog. Voor deze vinger is de trainer gewaarschuwd. De volle hand is nu compleet. De kans dat de trainer deze krijgt, als teken van vertrouwen in zijn vakkennis is klein. Ach, ergens hoort het erbij en weten vele trainers met mij, dat dit alles niet uit de duim is gezogen.

TwitterShare