Zijn laatste wandeling

foto_883 aangepast

Het was in de bergen van het warme Mallorca. Anderhalf jaar geleden nu. Ik liep daar in de avond met mijn dochter Noa, destijds 10 jaar. Bewust hadden we gekozen voor het moment van de dag waarop de zon bijna onder zou gaan, zodat het al iets koeler was en we onze wandeling met een aantal zweetdruppels minder zouden kunnen volbrengen.

Mijn vader was op dat moment ongeveer drie jaar ziek en had een maand geleden te horen gekregen dat hij nooit meer beter zou worden. De uitstap naar Mallorca was van te voren besproken met hem en de gezondheidstoestand van mijn vader leek dat ook niet in de weg te staan.

Een uur vóór onze wandeling had ik mijn vader gesproken. Ik voorvoelde het. Hij vertelde dat hij erg moe was. Ik hoorde hoe hij al zijn kracht die hij nog in zich had in zijn woorden wilde leggen. Hij besloot het gesprek met de woorden “alles komt wel weer goed”. Ik wist dat dit de laatste keer zou zijn dat ik hem had gesproken.

Tijdens de wandeling raakten Noa en ik de weg even kwijt op het zanderige pad in de bergen. We wisten dat we stevig moesten doorstappen wilden we niet in volledige duisternis belanden.
Door onze ongeplande omweg hadden we wel meer tijd om met elkaar te praten. Ook over opa.

Noa stelde vragen en eigenlijk wist ook zij wel het antwoord op die vragen. Het is maar welke woorden je geeft aan het antwoord om het begrijpelijker of draaglijker te maken. Maar het antwoord was het zelfde. Opa was ziek. En soms zijn mensen zo ziek dat ze niet meer beter worden.
Soms zijn ze ook zo ziek dat het beter is als er geen pijn meer is.

De tocht door de bergen duurde voort. Ons water raakte op. Het uitzicht over de bergen, de stilte in de omgeving die we te te danken hadden aan het ietwat verlaten pad, maakte echter veel goed.
Hoewel de tocht dus zwaar was, was hij elke meter waard.

We vonden onze weg terug. Gelukkig maar, want de zon leek nu echt onder te gaan. De allerlaatste meters van onze wandeling liepen we over een brug. Toen ik met mijn telefoon een foto maakte van de ondergaande zon wist ik en voelde ik vooral wat deze laatste aanblik had te betekenen.

Een half uur later belde mijn moeder me om te vertellen dat mijn vader was overleden.
Zijn wandeling was volbracht .

TwitterShare